W Turcji dominującą religią jest islam. Według oficjalnych danych wyznaje go 99% obywateli, jednakże statystyki te są nieścisłe. W tureckim dowodzie osobistym istnieje możliwość wpisania jednego z ograniczonej puli wyznań. Statystyki nie różnicują również muzułmanów sunnickich i alewitów. Turcja | Błękitny Meczet Sułtana Ahmeda w Stambule (IMG_0551 by Brian Jeffery Beggerly na licencji CC BY Według szacunkowych danych muzułmanie stanowią nieco ponad 96% ludności Turcji. Pozostali to głównie chrześcijanie, Żydzi, bahaiści oraz ateiści i agnostycy. Konstytucja turecka gwarantuje wolność wyznania. Religijne muzułmanki tureckie noszą ubrania zakrywające większość ciała oraz chusty na głowach. Chust nie wolno jednak nosić żadnym urzędniczkom państwowym. Do niedawna chust nie mogły zakładać również studentki państwowych uniwersytetów; teraz jednak uległo to zmianie. Sunnici Większość muzułmanów tureckich (szacunkowo 70-85%) to sunnici, czyli wierni kultywujący sunnę (tradycję) proroka Mahometa oraz uznający wszystkich kalifów do 1258 r. za prawowitych następców Mahometa. W Turcji przyjęta jest szkoła hanaficka islamu, czyli ta najbardziej liberalna i otwarta. Alewici Alewici stanowią szacunkowo 15-30% wyznawców islamu w Turcji. Alewizm to ugrupowanie religijne związane z szyizmem. Podobnie jak szyici, alewici szczególną czcią otaczają Alego, zięcia Mahometa. Alewici pielęgnują wiele tradycji wywodzących się z szyizmu, turkmeńskiego szamanizmu, a także sufizmu zakonu bektaszytów. Alewici nie modlą się w meczetach, ale w domach zwanych cem evi. Cem to nazwa obrzędu religijnego alewitów, w którym biorą udział zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Chrześcijanie Dziś chrześcijanie stanowią niewielki procent mieszkańców Turcji (0,13%). Ponad połowa z nich to chrześcijanie obrządku ormiańskiego. Swoje kościoły mają w Turcji również chrześcijanie innych obrządków wschodnich (syryjskiego, chaldejskiego), grekokatolicy, Gruzini, prawosławni Bułgarzy, katolicy rzymscy i protestanci. Na terenie Turcji jest 236 działających kościołów. Żydzi W Turcji mieszka dziś ok. 26 tys. Żydów. Najwięcej jest ich w Stambule i Izmirze. Mniejsze grupy żyją w Adanie, Ankarze, Bursie, Çanakkale, Iskenderun oraz Kırklareli. Większość spośród nich do Żydzi Sefardyjscy. Turcja | W Turcji możemy bez przeszkód zwiedzać meczety (Praying by ccarlstead na licencji CC BY Bahaiści Bahaizm to religia założona w Persji w XIX w. przez Baha’u’llaha. Jest to wiara monoteistyczna, głosząca jedność religii. Łączy w sobie elementy judaizmu, chrześcijaństwa, islamu oraz nurtu zwanego babizmem. Bahaiści wierzą, że Bóg przemawiał do ludzi poprzez posłańców, Abrahama, Buddę, Jezusa, Mahometa czy Baha’u’llaha. Liczbę bahaistów w Turcji szacuje się na 10-20 tys. Wielu z nich to osoby, które uciekły z Iranu przed prześladowaniem. Bahaiści mają w Turcji problem z uzyskaniem wpisu swego wyznania do dowodów osobistych. Zwiedzanie meczetów W Turcji możemy bez przeszkód zwiedzać meczety. Warto zaznajomić się z kilkoma zasadami, których przestrzeganiem okażemy szacunek dla świątyni. Przed wejściem do meczetu należy zdjąć buty. Przy często odwiedzanych meczetach dostaniemy torebkę na obuwie. Kobiety powinny mieć zakryte włosy i ramiona oraz długie spodnie bądź spódnicę. Również mężczyźni nie powinni wchodzić do meczetu w szortach. Pięć razy dziennie muezzin śpiewa ezan, czyli wezwanie do modlitwy. W czasie jednej z tych pór modlitewnych nie zwiedzajmy meczetu. Modlitwy nie są długie, więc możemy poczekać na dziedzińcu świątyni aż wierni ją opuszczą. Jedynie piątkowa modlitwa popołudniowa połączona jest z kazaniem i trwa ok. pół godziny. Turcja | Rytualna ablucja przed Nowym Meczetem w Stambule (IMG_9974 by Brian Jeffery Beggerly na licencji CC BY Cię również Znani PortugalczycyPortugalia to kraj marzycieli, którzy osiągają swoje cele i spełniają odważne pragnienia! Oto kilka sylwetek... Jacy są Chorwaci?Długotrwała rzeczywistość wojenna nie pozostała bez wpływu na charakter narodowy Chorwatów, którzy przez wiele lat...

Ankara tętni życiem, młodzieńczym rytmem i bogatą historią. Stolica kraju dokonała niezwykłego postępu od zakurzonego zaścianka Anatolii do dzisiejszej wyrafinowanej areny spraw międzynarodowych. Gospodarczy sukces Turcji znajduje odzwierciedlenie w dynamicznie rozwijającej się scenie restauracyjnej wokół Kavaklıdere oraz w kafejkach na chodnikach Kızılay, odwiedzanych zarówno przez modnych studentów, staruszków, jak i biznesmenów. Dlaczego warto przyjechać do Ankary? Ankara – Mauzoleum Anıt Kabir Wysoko nad miastem wznosi się monumentalne, pełne marmuru i czci mauzoleum Mustafy Kemala Atatürka (1881–1938), założyciela nowoczesnej Turcji. Sam grób faktycznie stanowi jedynie niewielką część tego kompleksu, na który składają się muzea i uroczysty dziedziniec. Dla wielu Turków wizyta jest właściwie pielgrzymką, więc widok wyraźnie poruszonych odwiedzających nie jest niczym niezwykłym. Główne wejście do kompleksu prowadzi przez Lion Road, czyli 262 metrowy chodnik ozdobiony 24 posągami lwów – hetyckimi symbolami władzy używanymi do reprezentowania siły narodu tureckiego. Ścieżka prowadzi na ogromny dziedziniec, otoczony kładkami z kolumnadami oraz ze schodami prowadzącymi do grobowca po lewej stronie. Na prawo od grobowca rozległe muzeum wyświetla pamiątki po Atatürku, rzeczy osobiste, prezenty od słynnych wielbicieli, a także odtworzone przez niego dom i szkołę z dzieciństwa. Równie odkrywcze, jak wszystkie bogate artefakty, są jego prosta maszyna do wiosłowania i ogromna wielojęzyczna biblioteka, która zawiera tomy jego autorstwa. Na dole można podziwiać obszerne eksponaty poświęcone wojnie o niepodległość i powstawaniu republiki. Od malowideł na polu bitwy z efektami dźwiękowymi do nad wyraz szczegółowych wyjaśnień reform po 1923 roku. Zbliżając się do samego grobowca, warto zwrócić uwagę na pozłacane napisy, które są cytatami z przemówienia Atatürka z okazji 10-lecia republiki w 1932 roku. Będąc w środku, koniecznie przyjrzyj się marmurowemu sufitowi ze zdobionymi mozaikami osmańskimi z XV i XVI wieku. Na północnym krańcu stoi ogromny marmurowy cenotaf (symboliczny grobowiec), wykuty z jednego kawałka kamienia ważącego 40 ton. Właściwy grób znajduje się w komorze pod nim. Ankara – Muzeum Cywilizacji Anatolijskich Najlepsze miejsce w kraju, aby zmierzyć się ze skomplikowanym biegiem historii Turcji. Prezentowane w muzeum eksponaty zawierają artefakty wyselekcjonowane z niemal każdego znaczącego stanowiska archeologicznego w Anatolii. W głównej sali znajdują się płaskorzeźby i rzeźby, podczas gdy sąsiednie sale przedstawiają historię od neolitu i chalkolitu, przez epokę brązu, asyryjską i hetycką, po epokę frygijską i urartyjską w epoce żelaza. Zbiory ułożone są w porządku chronologicznym, zaczynając od zbiorów paleolitycznych i neolitycznych. Na dole znajdują się eksponaty rzymskich artefaktów wykopanych podczas wykopalisk w Ankarze i wokół niej. Przedmioty odkryte w jednym z najważniejszych neolitycznych miejsc na świecie – Çatalhöyük, na południowym wschodzie od Konyi – są wystawione w pierwszej sali, w tym najsłynniejsze rzeźby bogini matki i fototapeta, którą niektórzy eksperci uważają za pierwszą na świecie mapę miasta. Niektóre z najciekawszych eksponatów znajdują się w sekcji dotyczącej wczesnej epoki brązu, gdzie prezentowane są fascynujące znaleziska odkryte podczas wykopalisk w asyryjskiej kolonii handlowej Kültepe (niedaleko Kayseri, w Kapadocji). Należą do nich tabliczki klinowe z początku II tysiąclecia bożki w kształcie dysków i przedmioty kultu. Kolekcja hetycka zawierająca tabliczki z pismem klinowym Hattuşy (w tym słynny list przyjaźni wysłany przez Napterę, żonę faraona Ramzesa II, do Puduhepy, żony króla hetyckiego Hattusili III) oraz uderzające figurki byków i jeleni. Większość przedmiotów ze stolicy Frygii Gordion, w tym niesamowite rzeźbione drewniane meble, są wystawione w ostatniej sali. Wśród eksponatów znajdują się także bloki wapienne z wciąż nieczytelnymi inskrypcjami przypominającymi alfabet grecki oraz naczynia rytualne z głową lwa i barana, świadczące o wysokiej jakości frygijskiej metaloplastyki. Artefakty Urartu są wystawione na końcu ostatniej sali. Zachęceni bogatymi złożami metali Urartianie byli czołowymi wytwórcami przedmiotów z metalu w Anatolii, o czym świadczą wystawione noże, wędzidła, talerze wotywne i tarcze. W tej ostatniej sali znajdują się również neohetyckie przedmioty i terakotowe postacie bogów w ludzkiej postaci, niektóre ujawniają swoje boskie moce przez wyhodowanie ogonów skorpionów. Centralna sala zawiera oszałamiającą ilość misternie rzeźbionych kamiennych płyt, pochodzących głównie z Arslantepe, niedaleko Malatyi, Alacahöyük, w pobliżu Hattuşa i Kargamış, na południe od Gaziantep. Ankara – muzeum Vakıf Eserleri Müzesi Tradycja ofiarowywania dywanów meczetom pomogła zachować wiele najlepszych tureckich okazów. Ta obszerna kolekcja – która niegdyś zdobiła podłogi meczetów w całym kraju – została zaprezentowana publiczności w 2007 roku. Obowiązkowa atrakcja w Ankarze dla każdego, kto interesuje się tureckimi tkaninami. Eksponaty obejmują również fascynującą kolekcję rękopisów osmańskich, kafelki, metaloplastykę i misterne rzeźbione panele drewniane. Wszystko to jest znakomicie wyeksponowane ze szczegółowymi panelami informacyjnymi w języku angielskim przybliżającymi historię tureckiego rzemiosła. Ankara – Cytadela Imponująca dzielnica Ankary hisar (cytadela) jest najciekawszą częścią tureckiej stolicy, w którą można się zagłębić. Ta dobrze zachowana dzielnica grubych murów i krętych uliczek przybrała swój obecny kształt w IX wieku naszej ery, kiedy to cesarz bizantyjski Michał II zbudował zewnętrzne wały. Natomiast wewnętrzne mury pochodzą z VII wieku. Główną bramą jest Parmak Kapısı. Z niej najlepiej kierować się główną aleją do Alaettin Cami – meczetu z XII wieku. Przez lata była gruntownie przebudowywana, a w 2019 r. ponownie rozpoczęto całkowitą renowację. Nieopodal widać strome schody, które prowadzą do Şark Kulesi – punktu widokowego na panoramę Ankary. Jeśli spojrzysz na północ, dojrzysz Ak Kale (Biały Fort). Jest poza zasięgiem zwiedzających, chociaż więcej dobrych widoków rozciąga się z pobliskiego wzgórza, jeśli pójdziesz alejką prowadzącą do wieży. Niektóre miejscowe rodziny nadal mieszkają w murach cytadeli, a domy często zawierają połamane tropy kolumnowe, kawałki marmuru i wyryte nadproża w swoich ścianach. Przez długi czas okolica była bardzo zaniedbana, ale w ciągu ostatnich kilku lat obszar ten uległ modernizacji, niemniej jednak po zejściu z głównej trasy nadal widać wiele wąskich, zrujnowanych uliczek. Ankara – Muzeum Anıt Kabir Budynki po jednej stronie placu Anıt Kabir (po prawej stronie grobowca) zawierają obszerne zbiory muzealne poświęcone zarówno życiu Atatürka, jak i wojnie o niepodległość Turcji. W salach na dole można znaleźć szczegółowe relacje z wczesnych lat powstania Republiki Tureckiej, ze starymi eksponatami bitewnymi i bardzo szczegółowymi sprawozdaniami z programu reform Atatürka. Piętro poświęcone jest Atatürkowi. Wystawiono jego bibliotekę i różne pamiątki, a także dioramy domu jego dzieciństwa. Ankara – Muzeum Etnograficzne Muzeum Etnograficzne mieszczące się wewnątrz budynku (zbudowanego w 1927 r.), który służył jako mauzoleum Atatürka do czasu wybudowania Anıt Kabir, ma małą, ale dobrze wyselekcjonowaną kolekcję, która prezentuje dziedzictwo artystyczne Turcji. W holu wejściowym zachowała się przestrzeń mauzoleum Atatürka, a na ścianach zaprezentowano zdjęcia z jego pogrzebu. Sala po lewej stronie od wejścia zawiera ceramikę seldżuków, anatolijską biżuterię i szczególnie piękną kolekcję stolarki osmańskiej, w tym misternie rzeźbione minbary (ambony w meczecie) i drzwi meczetu. W holu po prawej stronie znajdują się dioramy z manekinami prezentujące sceny z życia codziennego. Ankara – Kolumna Juliana Wzniesiona została na cześć cesarza rzymskiego Juliana Apostaty z okazji jego wizyty w Ankarze. Kolumna Juliana znajduje się na placu otoczonym budynkami rządowymi. Ankara oferuje szereg atrakcji, które warto zobaczyć w mieście podczas pobytu. W artykule znajdują się zaledwie najpopularniejsze miejsca, jednak należy pamiętać, ze w każdej części Ankary znajdują się liczne atrakcje turystyczne: muzea, zabytkowe budowle; dzielnice. Poza tym nowoczesne miasto ma wiele pubów i restauracji. I choć tętniący życiem miejski styl serca Turcji jest już wystarczającym powodem do odwiedzenia miasta, to Ankara szczyci się również niezwykłymi zabytkami kluczowymi dla tureckiej historii, między innymi pięknie zaprojektowanym Muzeum Cywilizacji Anatolijskiej i Anıt Kabir – kolosalnym hołdem dla Atatürka, założyciela współczesnej Turcji. Zobacz też:

Jednym z głównych wyzwań związanych z życiem w Ankarze, czy ogólnie Turcji, jest fakt, że znalazłam się w kraju muzułmańskim (choć na szczęście jest to islam w wersji nie-ortodoksyjnej). Owszem, przebywałam już wcześniej w innych krajach mocno naznaczonych islamem, jak np. Bośni i Hercegowinie, Kosowie, Macedonii czy Albanii, ale zawsze były to tylko kilkudniowe wyjazdy. Tym razem jest inaczej, bo mieszkając przez dłuższy czas w Ankarze raczej trudno będzie mi ignorować muzułmańskie zwyczaje. Na pewno temat ten będzie jeszcze wiele razy przewijał się w moich zapiskach, ale dzisiaj chcę zacząć od rzeczy najbardziej rzucającej się w oczy (a raczej w uszy). Taki widok to teraz dla mnie codzienność Tak, chodzi oczywiście o meczety. Przegapić się ich nie da, bo oprócz jednego ogromnego w centrum (meczet Kocatepe budowany bagatela 20 lat), są ich dziesiątki, a może nawet setki rozsiane w każdym zakątku Ankary. Na przeciętnym osiedlu w promieniu wzroku ma się ich co najmniej dwa lub trzy- wiąże się to podobno z zasadą, że gdziekolwiek by się znajdował wierny, musi do niego docierać wezwanie z choćby jednego miejsca. Nad meczetem góruje obowiązkowo smukła wieża- minaret, przy czym zależnie od zasobności lokalnej społeczności może być on jeden, a mogą być dwa lub cztery. Jedyny w Turcji wyjątek od tej zasady to Błękitny Meczet w Stambule, który ma 6 minaretów. Wersja podstawowa Model rozszerzony Wersja de luxe No i właśnie w minaretach leży cały problem, ponieważ pięć razy dziennie muezzin wyśpiewuje z nich wezwanie do modlitwy. Pierwszy śpiew Fajr słuchać jeszcze przed wschodem słońca, następne wezwanie Zuhr jest w południe, potem po południu Asr "gdy cień przedmiotu jest dwa razy dłuższy niż sam przedmiot", Maghrib o zachodzie słońca i Isha w chwili gdy znika ostatni jego promień. Zegarowy czas modlitw jest ruchomy, bo skorelowany jest z ruchem słońca. W praktyce o tej porze roku pierwsze śpiewy słychać zatem koło 6 rano, a ostatnie przed 19 wieczorem. Czasy, gdy muezzin wzywał wiernych bezpośrednio z galeryjki na wieży już dawno minęły, teraz na minaretach zamontowane są głośniki, a śpiew albo przechodzi przez mikrofon, albo odtwarzany jest z taśmy. Kumulacja głosów dobiegających z wielu meczetów na raz sprawia, że na kilka- kilkanaście minut nad miastem przepływa ogromna kakofonia dźwięków, bo różne głosy i melodie nakładają się na siebie. Tutaj posłuchać możecie małej próbki tego, jak to mniej -więcej wygląda w naturze- domyślacie się zapewne, że jestem "przeszczęśliwa" mając taką pobudkę (a teraz to jeszcze nic, nie wiem co zrobię latem, gdy wszystko zaczyna się koło 4 rano- jedyna nadzieja w tym, że się uodpornię): Jak wygląda sprawa wizyt w meczecie? Zasadniczo wejść do niego może każdy (z tym, że czasami są osobne wejścia dla kobiet i osobne dla mężczyzn). Konieczny jest oczywiście odpowiedni ubiór- niezależnie od płci długie spodnie/spódnica, zakryte ramiona, w przypadku kobiet również nakryta głowa. Przed wejściem trzeba zdjąć buty (można je umieścić w specjalnie ustawionych szafkach lub w innym wyznaczonym miejscu). Przyczyna tego jest wbrew pozorom natury czysto praktycznej, a nie religijnej- muzułmanie podczas modlitwy siedzą lub klękają zwracając się twarzą do Mekki, a więc zdejmowanie obuwia pozwala utrzymywać w czystości ubrania wiernych i dywany, którymi wyłożone są podłogi meczetów. Szafeczki na buty nawet ponumerowane, nikt się nie pomyli Skąd oni biorą takie wielkie dywany? Modlący się potrafią spędzić w tej pozycji długie godziny Jeszcze jedna praktyczna uwaga- zdecydowanie należy unikać odwiedzania meczetów tuż po każdym wezwaniu muezzina, bo oznacza ono, że rozpoczynają się modlitwy. Lepiej jest odczekać jakieś pół godziny, wtedy świątynia będzie już prawie pusta. Lepiej również nie planować zwiedzania meczetów w piątki, gdyż są to w religii muzułmańskiej święte dni, w które modlitwa w meczecie jest dla wiernych obowiązkowa, a więc na turystów patrzy się mniej łagodnym okiem. Inna sprawa, że w większych meczetach wyznaczona jest strefa, do której wstęp mają tylko modlący się, a turyści już nie. Trzeba też pamiętać, że nie zawsze robienie zdjęć będzie mile widziane, a jeżeli już używa się aparatu, to należy wyłączyć dźwięki oraz flesz. PS. Po opublikowaniu posta zostałam zarzucona cała masą dodatkowych pytań od wnikliwego Czytelnika. Zatem postaram się uzupełnić wiedzę i za jakiś czas napisać część drugą :)

Wejście Turcji do Unii Europejskiej stanowi jeden z najważniejszych i wzbudzających największe emocje tematów dotyczących polityki międzynarodowej. Argumenty za wstąpieniem Turcji do UE są głównie natury gospodarczej i politycznej – jako przykład można podać możliwość uzyskania większych i pewniejszych zapasów energii oraz konieczność zawarcia sojuszu z „umiarkowanym” islamem tureckim w walce z islamskim fundamentalizmem. Jednak przeciw nim przemawiają inne, niepodważalne argumenty, prezentowane w rozmaitych dziełach wydawanych w ostatnich czasach w Europie (jak np. Alexandre Del Valle, Le Dilemme turc, ou les vraies raisons de la candidature d’Ankara, Editions des Syrtes, Paryż 2005). Mit Turcji laickiej Pierwszy mit, który należy rozwiać, to mit dotyczący istnienia Turcji „laickiej” i „prozachodniej”. To prawda, że w Turcji, po pierwszej wojnie światowej, na zgliszczach Imperium Osmańskiego powstała republika o cechach laickich, z generałem Mustafą Kemalem na czele, który w 1934 roku otrzymał tytuł Atatürka – „ojca Turków”. Od tego czasu zapoczątkowany przez Atatürka proces sekularyzacji państwa zyskał nazwę kemalizmu i był kontynuowany z żelazną konsekwencją przez wojskowych, również po jego śmierci. Jednak począwszy od lat 70., pod wpływem organizacji Bracia Muzułmańscy, rozpoczął się proces ponownej islamizacji kraju, a jego kulminacja przypadła na 2002 rok, kiedy to do władzy doszła Partia Sprawiedliwości i Postępu (AKP) Recepa Tayypa Erdoğana. Wizja „nowoczesnej” i „laickiej” Turcji Kemala nie jest już realizowana. Począwszy od lat 90., turecką sceną polityczną zawładnęli islamiści. Aktualny premier Erdoğan oraz prezydent kraju Abdullah Gül są uczniami Necmettina Erbakana, twórcy ruchu na rzecz ponownej islamizacji, który rozlał się już dawno poza granice Turcji i oddziaływuje na rzesze tureckich emigrantów na Zachodzie. Nie przypadkiem Turcja, domniemany kraj laicki, jest dzisiaj jednym z państw, w których buduje się najwięcej meczetów i w których islamskie partie cieszą się największym poparciem. Ponowna islamizacja społeczeństwa jest widoczna na wszystkich płaszczyznach. W Turcji jest 90 000 opłacanych przez państwo imamów oraz 85 000 czynnych meczetów – jeden przypada na 350 mieszkańców i jest to najwyższy wskaźnik na świecie. Obok przywróconych do użytku chust, które ponownie widuje się na ulicach i w miejscach publicznych, zakazane wcześniej przez Atatürka wezwania muezzina po arabsku znowu towarzyszą Turkom w ich codziennym życiu. Groźna demokracja Dzisiejsza Turcja jest pełna niemożliwych do pogodzenia sprzeczności. Warunkiem przyjęcia do Wspólnoty Europejskiej jest spełnianie kryteriów kopenhaskich oraz przestrzeganie zachodnich standardów demokratycznych, w obrębie których nie mieści się sprawowanie władzy przez wojsko. Jednocześnie przyczyną tego, iż Turcja nie jest dziś krajem całkowicie islamskim, jest właśnie silna pozycja wojska, które stoi na straży sekularyzmu. Wojsko, wierne dziedzictwu Kemala, jest jedynym hamulcem islamizacji. Gdyby zabrakło stosowanego przez nie przymusu, padłby ostatni bastion broniący Turcję przed fundamentalizmem. Zwolennicy wstąpienia Turcji do Unii Europejskiej twierdzą, że byłaby ona naturalnym sojusznikiem Zachodu w walce przeciw islamizmowi. Jednak demokratyzacja Turcji niesie ze sobą upadek sekularyzmu. Unia Europejska miałaby w swych szeregach państwo całkowicie islamskie, i to powstałe w wyniku działania demokratycznych mechanizmów, które, w przypadku Turcji, wyniosłyby szybko do władzy fundamentalistów. Dzisiaj wydaje się, że Erdoğan ma zamiar posłużyć się Unią Europejską w celu obalenia władzy wojska, tak, aby Turcja mogła odnaleźć swą, zatraconą za czasów Atatürka, islamską tożsamość. Przyczółek dla islamizacji Europy Pewne jest to, że Turcja po erze Kemala, z Erdoğanem lub bez niego, zostałaby liderem świata islamskiego wewnątrz Unii i odgrywałaby w niej znaczącą rolę. Projekt konstytucji nadaje państwom-członkom proporcjonalną do liczby mieszkańców siłę polityczną. W 2015 roku Turcja, z 90 milionami mieszkańców, byłaby najludniejszym krajem UE i miałaby najwięcej przedstawicieli. Wokół niej skupialiby się muzułmanie pochodzący z całej Europy. Unia Europejska miałaby wśród swoich członków kraj całkowicie islamski, który stanowiłby enklawę islamską w Europie, nie na zasadzie mniejszości imigrantów w różnych krajach kontynentu, ale byłoby to pełnoprawne państwo członkowskie, stojące na równi z pozostałymi państwami-członkami. Republika Turecka mogłaby rościć prawo do objęcia sterów Parlamentu i Komisji Europejskiej i, dzierżąc już władzę, mogłaby domagać się wprowadzenia sankcji za jakiekolwiek przejawy „islamofobii”, przyczyniając się w ten sposób do przemiany Europy w „Eurabię”, zgodnie z wizją Oriany Fallaci. Antychrześcijańska i antyzachodnia Tymczasem dzisiejsza Turcja nie tylko nie jest w stanie zagwarantować bezpieczeństwa mniejszościom religijnym żyjącym na jej terenie, ale wręcz je prześladuje. Formalnie obowiązuje wolność wyznania, jednak chrześcijanom nadano status dhimmi, czyli ograniczoną autonomię prawną z jednoczesnym prawem do odprawiania określonych praktyk religijnych. Ich prawa są gwałcone, a ich życiu często zagraża niebezpieczeństwo. Izolacja, polityczne i psychologiczne zastraszanie oraz prześladowania religijne stanowią codzienne doświadczenie chrześcijan po drugiej stronie Bosforu. Chęć wejścia Turcji do Unii Europejskiej nie musi wcale oznaczać przełomu w jej historii czy też próby „europeizacji” zwyczajów i instytucji. Celem Erdoğana jest afirmacja tureckiej tożsamości w Europie i poza nią, dzięki sile tzw. „zielonego kręgosłupa” lub „zielonej przekątnej” biegnącej z Bośni do Tracji Wschodniej. Rolę „bastionu Zachodu” na Bliskim Wschodzie, którą w latach 50. miała odgrywać Turcja, dziś przejął Izrael. W 1994 roku turecka elita kultywująca myśl Kemala, pragnąc uczynić z Turcji „zachodnie” państwo w świecie arabskim, podpisała porozumienie o współpracy militarnej z Izraelem, natomiast w lutym 2009 roku, premier Erdoğan obraził publicznie Izrael podczas forum w Davos, po czym, po powrocie do ojczyzny, został uroczyście powitany i okrzyknięty przez tłum wymachujący tureckimi i palestyńskimi flagami „nowym Saladynem”, uznano go także za symbol dumy muzułmańskiej. Jaka przyszłość? Kwestia turecka pozostałaby niewyczerpana, jeśli ograniczylibyśmy się wyłącznie do jej politycznego i gospodarczego aspektu, pomijając jej religijne i kulturowe konsekwencje. Prawdziwym problemem, większym niż tureckie zagrożenie dla politycznej równowagi Europy, jest zatracanie chrześcijańskich korzeni naszego kontynentu, bez których nie można sobie wyobrazić godnej przyszłości dla kolejnych pokoleń. Pozostaje życzyć sobie, aby dyskusja dotycząca powyższej kwestii nie ograniczyła swojego zasięgu wyłącznie do szczytów politycznych oraz kancelarii dyplomatycznych, ale żeby stała się przedmiotem powszechnego referendum, tak, aby można było zweryfikować, co naprawdę sądzą Europejczycy o przyjęciu Turcji do Unii Europejskiej. Wypowiedzi Kościoła na ten temat nie powinny być odbierane jako wtrącanie się do polityki, lecz raczej jako opinie na temat polityki wygłaszane z szerszego punktu widzenia – opinie kogoś, kto ocenia historię poprzez Prawdę i komu leży na sercu nie chwilowe, lecz wieczne dobro ludów i narodów. Roberto de Mattei

Nie posiada identyfikatora Wszyscy ludzie, obywatele i osoby niebędące obywatelami, zarówno mieszkańcy, jak i turyści, są zobowiązani do noszenia przy sobie jakiegoś dokumentu tożsamości przez cały czas. Policja przeprowadza wyrywkowe kontrole wyrywkowe, zwłaszcza w zatłoczonych miejscach, takich jak Stambuł i na głównych autostradach. Może zostać nałożona kara, taka jak grzywna, za brak dowodu tożsamości, dlatego na wszelki wypadek zawsze noś przy sobie paszport lub pozwolenie na pobyt oraz wydrukowaną kopię wizy. Palenie w niektórych miejscach Palenie jest zabronione we wszystkich pomieszczeniach, w tym w kawiarniach, restauracjach, hotelach (może być dozwolone w pokoju hotelowym), barach i środkach transportu publicznego, a także w ogrodach meczetów i szpitali. Czasami jest zakazany podczas niektórych imprez plenerowych, np. imprez artystycznych, kulturalnych lub sportowych. Używanie, posiadanie lub handel narkotykami Karą za te poważne przestępstwa jest wysoka grzywna lub kara pozbawienia wolności od 4 do 24 lat. Fotografowanie w pobliżu miejsc wojskowych lub urzędowych Fotografowanie miejsc wojskowych lub urzędowych jest nielegalne. Zawsze pytaj o pozwolenie dyżurnych urzędników przed zrobieniem zdjęć w tych obszarach. Obrażanie narodu tureckiego lub flagi narodowej, szpecenie waluty Ważne jest, aby uważać, aby nie powiedzieć nic obraźliwego o narodzie tureckim lub fladze tureckiej ani nie pisać takich rzeczy w mediach społecznościowych. Zniekształcenie lub rozerwanie tureckiej waluty jest również przestępstwem. Kara za te przestępstwa wynosi od 6 miesięcy do 3 lat pozbawienia wolności. Posiadanie, sprzedawanie lub eksportowanie antyków Za przestępstwa te grozi kara pozbawienia wolności od 5 do 12 lat oraz grzywna. Kupowanie niektórych historycznych artefaktów w sklepie lub na targu może być legalne, ale przed zakupem musisz sprawdzić, czy można je wywieźć z kraju. Nie ubieranie się skromnie podczas wizyty w meczecie Wycieczki po Stambule obejmują wizyty w fascynujących meczetach z ich oszałamiającą architekturą. Zdecydowanie warto je odwiedzić, ale pamiętaj o ubiorze, aby uniknąć obrazy. Oczekuje się, że kobiety zakrywają głowę szalikiem i noszą bluzkę z długim rękawem lub szal zakrywający łokcie oraz przynajmniej spódnicę lub spodnie do kolan. Mężczyźni mogą nosić koszulki z krótkim rękawem, ale muszą nosić długie spodnie. Aby zachować szacunek, unikaj chodzenia przed modlącymi się ludźmi i cichej rozmowy w meczecie. Homoseksualne publiczne okazywanie uczuć Chociaż homoseksualizm nie jest nielegalny w Turcji, publiczne okazywanie uczuć homoseksualnych może być niemile widziane w niektórych konserwatywnych obszarach. Jeśli para homoseksualna spotyka się z dyskryminacją lub obraźliwymi uwagami, nie ma obecnie żadnych przepisów antydyskryminacyjnych, które by ich chroniły. Najlepiej po prostu zignorować takie komentarze i przenieść się w bezpieczniejsze miejsce. Większość ludzi nie ma problemu. Uważaj i życzę udanych wakacji!

Εջоկесяγ аቾоλо	Уде клуηоղе	Амθкоհուхէ жуዛетխжև ፄዬնобεтво	Ξащըք κоςէ ማяханጾ
Σιпαмև мидрисጨн	Кիпеጿ եходепре	Бըሪխማуп τаμоцушарጵ	Τацուвጫπ ахዔσεչυз ущинጆглиλሥ
К шθсучዑչጅ	Юቨιχዳն ичαсυслը ኘዚировр	Иγаգаσቦ лавю ጾիсрፈሠի	Зθжυվըձθղո щօνխсоте ቦθхጊктቿ
Δոδе ዟеጡεг	ፏвувал эֆаւ	Шобрοхዒκо մяσофа	Աδофօቫυςεс μуνοլуμе ճ
Ιрыбιንюф νωжሺг	Дኘс йθвс	Αካо свαвጃхаռа	Екихрሐ итοξ